Raadslid in beeld: Arie Fonk

De gemeenteraad heeft een bijzondere plek binnen Aa en Hunze. De raad is een groep van 21 gekozen volksvertegenwoordigers die het dagelijks bestuur controleert. Maar wie zitten er in die gemeenteraad? Wat drijft hun? Waar zijn ze trots op? In deze serie fotograferen we raadsleden op een plek die voor hun belangrijk is en stellen we ze een aantal vragen. In deze vierde aflevering: Arie Fonk (D66)

Waarom ben je raadslid geworden?

Het was 1996 toen hm koningin Beatrix mijn kunstproject Kunstronde Drenthe kwam openen. Het ging om 22 monumentale over Drenthe verspreide beelden geplaatst op herkenbare grote ronde rvs sokkels. In onze gemeente staat er een in Deurze en een in Annen. De beelden rouleerden elke 3 maanden en het transport werd met behulp van  de Landmacht uitgevoerd. Ik had drie jaar aan de realisatie gewerkt. Het project genereerde veel landelijke mediaandacht en de opening werd in meerdere dorpen en steden ook door RTV Drenthe live uitgezonden. Ik was ‘apetrots’ dat zult u begrijpen.
In die periode was ik al 11 jaar slapend lid van de VVD.

Op een avond ging de voordeurbel en werd ik gevraagd of ik belangstelling had voor een plaats op de lijst van de Provinciale Statenverkiezingen van 1998.
Politiek interesseerde me al jaren maar  ervaring had ik totaal niet. Maar kennelijk had ik wel voldoende ijdelheid. Dat is een eigenschap die je bij alle politici van alle geledingen in min of meerdere mate aantreft. Deze dagen herken je ze vaak aan kekke jasjes, lange opvallende puntschoenen, aanwezig parfum of gedurfde kapsels. De tijd van de met de rest van de kleding vloekende stropdassen is een beetje voorbij.
Hoe dan ook ik voelde me vereerd, mijn vrouw zei “doe maar jongen” en een vrijdenkend kunstenaar in de Staten leek me ook wel spannend. 
Eind van het verhaal is dus dat ik in 1998 de ” speelzaal van de politieke merkwaardigheden”  betrad. Er volgden acht jaar in de Drentse Staten en het noordelijk parlement de IPSC genaamd en nu voor de derde periode in de Gemeenteraad. Alhoewel inmiddels wel getransferd naar D66.
Maar dat is iets voor fijnproevers.   

Op welk succes dat je hebt geboekt als raadslid ben je het meest trots?

Ik was heel gelukkig dat ik door middel van een raadsbreed aangenomen motie kon bewerkstelligen dat er struikelstenen voor de in de oorlog afgevoerde en niet teruggekeerde joden worden geplaatst. Een in het leven geroepen stichting is daar heel actief mee aan de slag gegaan. Deze struikelstenen worden na corona geplaatst. Ook de daaraan gekoppelde expositie met kunst van een nabestaande in Israël heeft vorm gekregen en is al in het gemeentehuis ten toon gesteld. Hulde aan Leen Ruben die er zelfs voor naar Israël is gereisd.

Waar staan we en wat heeft deze plek met jou te maken?

In mijn werkzame leven restaureer ik. ‘s Winters schilderijen en vanaf april tot oktober ruimtelijke beelden, vaak op locatie. 
Oermaterialen hebben mijn voorkeur, klei, steen in al zijn soorten, brons en ijzer. Ook metselen, straten en hakken horen daar bij. Buffelen, afzien, heerlijk.
Al geruime tijd ben ik betrokken bij de restauratie van een oud VOC fort met haven , pakhuizen, scheepshelling en kerkhof uit 1637 in Maharastra India. We bezoeken het jaarlijks voor enige tijd, het gaat niet snel maar het is geweldig.
In 2013 vroegen terreinbeheerders en overheden me een monument te ontwerpen aan het Pieterpad op het Balloerveld. Ik mocht zelf de locatie uitzoeken langs de karrensporenweg die ooit Coevorden met Groningen verbond. Deze plek was snel gevonden (zie foto). 
Je hebt van die plekken waar het licht anders is, waar de bodem met je praat en waar duizenden jaren historie contact met je zoeken. Het dampt uit de grond. 
Bij de Hoornse Bulten is zo’n plaats en deze kende ik ook al jaren.
Uit respect voor dit verleden heb ik een grote cirkel grote keien (“megalieten”) neergelegd. Deze vorm kwam vroeger ook in het landschap voor rond hunebedden in de vorm van een keienring of rondom  grafheuvels in de vorm van een greppel.
Het centrum van de cirkel is een grote staande “menhir” waarin ik de handen van mijn vrouw heb verwerkt als een ode aan haar. 
Ze wijst naar het noorden en naar het zuiden de wandelaars de weg.
Deze magie van de plek heeft meer mensen geraakt. Meditatiegroepen gebruiken de cirkel, een groep druïden uit Utrecht wijdt hier haar nieuwe leden in op muziek van Queen (bicycle) en mensen vragen of ze de as van een geliefde mogen uitstrooien. Uiteraard mag dit allemaal, deze plek tussen de tumilis heeft nooit anders gekend en is het gewend. 
Waar het vandaan komt weet ik niet maar ik ben denk ik een focus/verzamelaar wellicht verwant aan jager/verzamelaar. Mijn vrouw noemt het vol geduld wel eens obsessief. Het verzamelen van wat de natuur je aanreikt houdt nooit op. Ik struun de omgeving niet doelgericht af maar vraag waar ik stop wat ze me wil geven. Als ze me dan wat geeft voelt het ook als een gift en zeg ik dank je wel. De natuur en ik hebben al een lange relatie.
Het is altijd organisch wat ik krijg en daar kan ik mee werken. Het gevolg is wel dat mijn tuin nu vol ligt met megalieten en stenen met een gebruikshistorie.

Sinds 4 jaar is de nieuwe focus pelgrim stokken. Deze werden vroeger veel gezocht. Een oud Saksisch gebruik. Het zijn bijzonder gegroeide stokken waar de worsteling van de groei in zichtbaar is. Meisjes werden er mee ten huwelijk gevraagd er werden wapenstokken van gemaakt en ook gewoon als gerief of wandelstok. Elke stok heeft zijn eigen karakter en is uniek. Dit gebruik is helaas verloren gegaan maar de natuur stopt niet met het maken er van, ze biedt ze nog steeds aan, zij is niet modieus.
Tientallen mensen wandelen nu weer met één van mijn stokken een pelgrimage. Geweldig.
Het is soms heerlijk om even te kunnen leven in je eigen fantasie. 

Wat hoop je nog te bereiken als raadslid van Aa en Hunze?

In mijn Drentse geboortedorp leefde de helft van de landbouw. Er waren veel boeren, veel natuur en veel wild. Nu leeft er nog 1 boer, is er vrijwel geen natuur en geen wild meer. Het boerenland was bevochten op de natuur,  kleinschalig, met wallen en kleine verveningen, de natuur kon wel wat missen, het was in balans.
Ergens is het vervolgens door ruilverkavelingen en zeker door grote opschalingen en monoculturen ernstig mis gegaan. De balans is dramatisch verstoord.
Helaas moeten we de natuur weer terug veroveren op de boer. 
Als we willen kan dat.
Nu we inzien dat de landbouw zich een andere rol in het landschap moet eigen maken wil ik graag helpen deze herbezinning een vorm te geven.
De boer moet kunnen blijven boeren en de natuur moet weer kunnen naturen.
De balans moet terug!

 

Arie Vonk maart 2021