Het poeem schreef zich tijdens de theatermonoloog "Good luck, hold on" van Wim Dijkema, wat volgde, met alle respect, voedde het poeem niet!
De oorlog graast
de mens een weiland
vol giftige bloemen
de wankel
de pijn
de taaie trage vertering
na te spoelen
met struikelstromend bloed
ga door en voort met leven
door alles heen
door het prikkeldraad
door de angst
over het zandpad met je droommobiel
achter de ossen met hun wagens
na het afscheid dat tranen spreekt
met het geweer, het gewezen geweer
(hoor hem met woorden bijten)
Ga door en voort met leven
zie de gezichten
voel de handen
mensen gebogen in on- en overmacht
het dorp is verbrokkeld
in verscheurde herinneringen
de doden zijn stilgevallen
ik ben terug
de mens sprokkelt zich
tot vandaag de dag
waarin de levenden zwijgen
ik ben terug
wapens spreken zich uit
met leugenachtige verhalen
terwijl angst de mens omhelst
ik ben terug
oren moesten we zijn
en ogen - papieren
raakten gevuld -
het werd niet geloofd -
werd terzijde geschoven
ik ben teruggekomen
met handen vol zand
ogen vol stenen
oren vol gebroken geweren
aanwijzingen op de kaart
gevuld met verbeelding
met gerafelde plannen
knarsende verhoudingen
met van alles niets
alles lag lam
vliegtuigen vleugellam
voorraden verdwenen
ik ben teruggekeerd
met handen vol zand
ogen vol stenen
oren vol gebroken geweren
(het is zo triest dat een lach
klinkt in een leegte van
ongeloof en ongemak)
leeg ben ik
losgeraakt van verhalen
leeg ben ik
losgerukt uit dagelijkse dromen
weer een lichaam
leegestroomd
weer een mens
vol met lood
weer een kist
leeg van toekomst
ik keer hier weer
met andermaal
gerichte lopen
de lucht blijft leeg
de wolken drijven
de zon verslikt zich in het aanzicht
van doelwitmensen
van vluchtelingenmensen
van krijsende baby's
van ouden van dagen
stervend in brandende tijd
van terreinen overvol
van terreinen aangewezen woestenij
ik ben terug
met glippende woorden
met krimpende handen
met ogen vol ongeloof
graven vol levende dood
behangen met mist en
schimmen van stilte waar
de tijd over glijdt; wijzers
spreken nu naar later nu
teruggekeerd ik passen en
meten ik trage tijd terug
gekeerd op schoorvoetende schreden
verbinding verbroken
vlucht keert weerom
ik ben terug
gevuld met overvolle verhalen
ga maar zitten hoor maar aan
ik keer niet weer
ik heb de oorlog verlaten
maar de oorlog niet mij .....
door het duister zingt zacht
een stem van aanwezigheid
van keer maar weer
laat maar los
neem maar aan
-Egbert Hovenkamp II -