Regelmatig in de pers terugkerende plaatjes hebben bij het publiek voor de nodige bezorgdheid gezorgd. In veel gemeenten betekent dit dat de Bereklauw zelfs de politieke agenda bereikt.
Determinatie
De Reuzenbereklauw behoort tot de schermbloemenfamilie (Umbellifera). Er zijn veel planten die lijken op de Reuzenbereklauw. We hebben ook een inheemse soort de Heracleum sphondylium (Gewone Bereklauw) die niet de eigenschapen van de H. mantegazzianum heeft en dus niet bestreden hoeft te worden! De inheemse soort komt veel voor in Aa en Hunze. Het verschil tussen deze soorten zit vooral in de omvang. De Reuzenbereklauw wordt meer dan manshoog, de gewone blijft een stuk kleiner. Beide soorten zijn sterk behaard, hebben een diep gegroefde stengel, hebben een gevind of vindelig blad (dus niet ingesneden tot op de hoofdnerf). Als ze bloeien zijn de grote bloeischermen wit, soms groenachtig tot rozerood. Op Heracleum lijken verder planten als Engelwortel, Grote Engelwortel, Melkeppe et cetera.
Wat te doen?
Ook in Aa en Hunze komt Heracleum mantegazzianum voor en ook hier zijn er af en toe bezorgde geluiden te horen. De vraag is wat doen we/kunnen we doen met dit gewas?
De planten kunnen slecht tegen (herhaald) maaien. Ze worden
daardoor uitgeput. Bovendien vragen ze specifieke omstandigheden om
het goed te kunnen doen. De Reuzenbereklauw heeft stikstof- en
fosforrijke vochthoudende bodems nodig. Verrijkte bermen,
storthopen, plekken met groenafval in singels en dergelijke
stimuleren de soort. In een schrale berm zul je nooit
Reuzenbereklauw tegen komen. Het devies is maaien, afvoeren,
zaadvorming voorkomen en voorzover haalbaar de aanwezige bronnen
van stikstof en fosfor verwijderen (tuinafval in singels laten
opruimen).