Column: Voorzichtig he!

De allerlaatste column van Eric van Oosterhout was een verrassing van zijn dochters Sjoukje, Anke en Renske.

Het is nogal een opgave. Een column schrijven over de (burge)meester van de columns in De Schakel. Die burgemeester is onze vader en u heeft vast wel eens over ons gelezen in één van zijn columns. Dat kan hij goed, stukjes schrijven en verhalen vertellen.

Ook sport is een grote hobby en hij is dan ook regelmatig hardlopend of op de fiets te vinden in Aa en Hunze. Dat heeft onze vakantieplannen nog wel eens in gevaar gebracht: ,,Zuid-Frankrijk? Op het Balloërveld kun je toch ook mooi wandelen?” Bovendien heb je geen treinstations in Aa en Hunze. Pap kan de mooiste routes uitstippelen via de fietsknooppunten, maar een OV-chipkaart is heel wat ingewikkelder. En ondanks de geringe aanwezigheid van gevaarlijke kruispunten, geweldsdelicten of het lage aantal inwoners van zowel Borgercompagnie, als Aa en Hunze, papa is altijd bezorgd. ,,Voorzichtig hé, en kijk uit met oversteken!” Hoorden wij dagelijks tot wij 16 jaar waren zonder dat we ook maar een bocht in onze route naar school hadden.

Inmiddels wonen we alle drie niet meer thuis. Toch belt hij ons minstens een paar keer per week om te vragen of we het nog redden in de grote stad. Bellen doet hij altijd vanuit de auto, tussen twee afspraken door, want als burgemeester heb je het nu eenmaal ontzettend druk. Maar ondanks dat drukke weekschema is er één heilig moment in de week, waarop de telefoon niet wordt opgenomen, we geruisloos op onze sokken door het huis moeten lopen en als het nodig is, met het bord op schoot wordt gegeten: zondagavond 19.00 uur. Als vroeger vriendinnetjes bleven logeren vroegen ze zich wel eens af of onze vader de loterij had gewonnen vanwege al het geschreeuw, wij werden daar al nauwelijks meer wakker van, Feyenoord zal wel gescoord hebben.

Maar ondanks de vele voorstellen van pap om een balletje te trappen, kozen wij toch alle drie voor het volleybal. Hier kwam pap vaak kijken en toen de coach van Anke plotseling ziek was, schoot hij te hulp. Hij is van vele markten thuis maar kwam tijdens de time-out niet verder dan ,,Nou.. kom op he!” Zo gingen we de wedstrijd natuurlijk niet winnen. Maar dat gaf niet, er stond wel een trotse vader langs de kant, die louter positieve woorden sprak en ons na de wedstrijd trakteerde op een ‘Aa’tje’ én een extra rondje om de rotonde.

Die trotse vader schreef ook vaak over ons in zijn columns. Nu het na al die jaren tijd is om een column over hem te schrijven willen we wegblijven van clichés over hoeveel we van hem geleerd hebben en hoe trots we zijn. Tegelijkertijd kunnen we niet anders dan opkijken tegen onze vader die ons altijd opvrolijkt als het even tegenzit, en ons altijd aanmoedigt om alles uit de kast te halen. Dat onze vader ook werd gewaardeerd als burgervader bleek tijdens de kerst waarin pap onverwacht in het ziekenhuis belandde. Een heftige tijd, maar de ongelooflijk grote hoeveelheid kaarten en telefoontjes uit Aa en Hunze heeft pap, maar ons als gezin ook erg goed gedaan. Als burgemeester probeert onze vader er voor iedereen te zijn en het is mooi om te zien dat de inwoners er ook voor hem zijn.

Pap, we wensen je heel veel succes in Emmen en zoals je zelf vaak zegt: ,,Houd moed”.